Sta ik hier echt? 

31 maart 2018, het is 3 uur in de namiddag en hier sta ik dan voor auditie, deur 2. Ik zie de andere kandidaten ijsberen in de ruimte waar we wachten.Ze doen een Italiaantje, zo noemen we dat in theater. Ik zie ze heel vlug door hun tekst gaan maar versta niet duidelijk welke tekst ze precies aan het opzeggen zijn. Terwijl ik de ruimte observeer sta ik te denken.

“Wie zou er nu binnen zijn? Zou hij/zij toegelaten zijn?”

Nee Eva, nee. Gewoon aan uzelf denken. Focussen op de tekst. Wat zegt regisseur Patrick altijd? Juist ja. “Je moet de tekst niet vanbuiten kennen, je moet die vanbinnen kennen Eva.” Ik stel mezelf gerust en ben ervan overtuigd dat ik mijn tekst steengoed ken. Als ik op de planken sta moeten de zinnen vloeien en mag ik niet meer denken. Ik voel dat ik het perfecte gedicht heb gekozen en twijfel niet meer. Ik heb minder stress dan ik verwacht had. Klopt dit wel? Of is dit een slecht teken? 

Break a leg! 

De deur gaat open, ik zie acteur Jos Verbist .

“Eva Olivier?”

“Ja dat ben ik”

“Je mag naar binnen komen.”

Ik wandel naar binnen en zie 4 juryleden zitten. Twee mannen en twee vrouwen. De man helemaal links ken ik niet en de vrouw naast hem ook niet. Misschien docenten van de school? Directie? De andere vrouw komt me bekend voor van op televisie maar ik kan er geen naam op plakken. 

Er hangt een gespannen sfeer in de studio. Iedereen kijkt me heel serieus aan en bekijkt me van kop tot teen. Jos Verbist die helemaal rechts aan de tafel zit neemt het woord.  Ik heb nog steeds geen stress en ik snap niet hoe dit mogelijk is. Ik heb nu de kans om toegelaten te worden in 1 van de beste toneelscholen en ik voel me heel rustig en blij. Wat gebeurt er? 

“Dag Eva hoe gaat het?”

“Goed! En met jullie?” Zeg ik vol enthousiasme.

Mijn zachte ‘g’ verklapt mij.

“Aaaah ge zijt eentje van langs mijn kanten, een West-Vlaming, leuk!’

Hij laat me lachen en omdat ik aan het lachen ben begint hij ook te lachen. Ik voel mij nu super op mijn gemak en ben klaar om mijn teksten te brengen.

“Begin maar, het podium is van u.” Zegt hij met een hoge maar enthousiaste stem.

De eerste zin van m’n tekst vloeit over m’n lippen. Bij elke vers die ik breng voel ik de adrenaline door m’n lichaam stromen. Mijn stem trilt niet, hij is vast en het voelt fantastisch aan. Ik word gevraagd om dezelfde tekst opnieuw te brengen maar als iemand die ladderzat is. Ik vlieg meteen in m’n rol en geniet elke seconde van elke zin en elke beweging die ik maak. Ik ga en ik ga en ik blijf gaan. Het verloopt extreem goed en had dit nooit verwacht. En op het moment dat ik klaar ben om over te schakelen naar de volgende opgelegde tekst…

“Het is goed we, hebben genoeg gehoord, u mag stoppen.”

Ik ben verward. Was het zo slecht? Of was het juist goed? Ik bedank hun vriendelijk en verlaat de studio. Ik wandel met een lach op mijn gezicht naar buiten. Een meisje vraagt me:

“Hoe was het?”

“Super goed ik heb er een goed gevoel bij.” Antwoord ik.

Ik wens haar succes en begeef me naar de uitgang van het gebouw.

Brussel verkennen en stress weg eten 

Ik huppel de trappen af met een gevoel dat ik nog nooit eerder gevoeld heb. Ik bel mijn ouders op en vertel hun hoe goed het verliep. 

“Ik denk mama en papa dat ik toegelaten zal zijn.”

“Je meent het niet!” zeggen ze vol enthousiasme.

“Kom maar naar de auto we staan voor het gebouw.” zegt mama.

Ik wandel over de grote lege koer naar buiten en spring de auto in. Pas vanavond na dat alle kandidaten geweest zijn, rond 18 uur weet ik pas of ik toegelaten ben of niet.

Afwachtend wandel ik met m’n ouders door het centrum van Brussel. Het is een prachtige stad denk ik bij mezelf. Ik kan me niet herinneren wanneer ik er voor het laatst geweest ben. We staan op het Sint-Katelijneplein en smullen van de overheerlijke garnaalkroketten en kibbeling van De Noordzee. Het is prachtig weer, de zon schijnt in m’n gezicht en ik krijg een brede glimlach op mijn gezicht als ik denk aan hoe goed alles verliep. Of is het misschien ook omdat de zon schijnt? 

We zijn aan het discussiëren of ik toegelaten zal zijn of niet. Mama is overtuigd en ze maakt me blij. Het is zo leuk om te zien hoe hard je ouders in je geloven.

“Ik ben er zeker van dat je geslaagd zal zijn.”

“Waarom ben je dat zo zeker mama?”

“Ik zeg dat je geslaagd zal zijn, ik heb een goed voorgevoel.”

We drinken onderweg nog iets op een terrasje en vertrekken terug richting het RITCS. Mijn ouders voeren me terug naar school en ik wandel terug naar binnen. Ik heb stress en denk aan het gevoel dat ik zal hebben als ik niet geslaagd zou zijn. Ik zal zo teleurgesteld zijn.

Bang maar spannend afwachten.

Ik wandel de inkomhal in en zie alle 400 kandidaten staan. Iedereen wacht bang af op de jury. Ik zie dat iedereen aan het stressen is. Sommige mensen vertellen me dat ze er niet zo een goed gevoel over hebben en anderen hebben er totaal geen idee van. Terwijl een meisje aan het opscheppen is over hoe getalenteerd ze is en ze er zeker van is dat ze toegelaten zal zijn, zit ik stil in mezelf te denken dat ik geen idee heb wat de uitkomst zal zijn. Ik heb er wel een goed gevoel over maar verwacht het ergste. Zo kan ik minder teleurgesteld zijn. 

Ik maakte hier leuke vrienden, met hun praten over de passie die we delen is leuk. Mijn vrienden in West-Vlaanderen vinden het leuk wat ik doe maar niemand van hen weet hoe dat voelt. Het theaterbeestje in je buik hebben die je iedere keer opnieuw doet verlangen om in een typetje te kruipen en het publiek te doen lachen of te laten ontroeren. De mensen even uit hun gedachtes of problemen halen en gewoon laten genieten. 

Het duurt te lang, de jury is er nog steeds niet dus we beslissen om naar een lege studio te gaan in het gebouw en elkaar wat te tonen wat we kunnen. Er wordt veel gelachen. Iedereen heeft zoveel talent. Het geeft me een goed gevoel om allemaal leuke mensen rond me te hebben die dezelfde passie delen en die me laten lachen in dit stressvolle moment. We doen een improvisatiemoment met z’n allen en de meesten van ons kunnen niet stoppen met lachen. Acteurs zijn gek en dat hebben we nogmaals bewezen. 

Het is 18u30 en we begeven ons terug naar de plaats waar de jury ons zou toespreken. De jury komt aan, iedereen staat recht en is plots muisstil. 

“Zo gaan we te werk, ik noem alle namen op en zeg bij elke naam of je toegelaten bent of niet.”

Jos Verbist somt heel koel elke naam op. Het gevoel dat ik nu heb, heb ik nog nooit gehad. Ik tril en de stress neemt m’n hele lichaam over. Bijna elke naam die hij door de kamer roept heeft het volgende woord ernaast staan: “niet toegelaten” 

Na meer dan 50 mensen die er niet door zijn afgeroepen te hebben is er verandering, er volgt een jongensnaam.

“Toegelaten”

M’n vriend naast me is toegelaten en we springen allemaal van geluk. We omhelzen hem en luisteren aandachtig naar de volgende namen. 

“Eva Olivier, toegelaten.”

Wacht? Wie? Ik? Hoe kan dit? Heb ik dit juist gehoord? Ik ben het niet zeker en vraag het aan de Nederlandse meisjes die achter mij staan.

Zei hij nu net Eva Olivier?”

“Nou ja zeker dat was jouw naam, lieve schat”

Ik kan het niet geloven. Ik begin bijna te huilen van geluk, ik wil springen en roepen maar hou me in want ik zie dat ene meisje huilen. Het is de kandidate die aan het opscheppen was over hoe goed ze is in toneel spelen. We troosten haar ook al irriteerde iedereen zich aan haar omdat ze zo vol lof over haarzelf was. 

Alle namen zijn geweest en mijn 5 vrienden en mezelf zijn allemaal toegelaten. Is dit een droom? Dit is te mooi om waar te zijn. Ik neem afscheid van m’n vrienden en loop snel naar mijn ouders die voor de deur van het RITCS geparkeerd staan. Ik stap de auto in en ik roep:

“IK BEN TOEGELATEN, IK BEN GESLAAGD!”

Ik begin te huilen van geluk en geef m’n ouders een kus. Ze geloven hun oren niet en ik zie dat mama ook een traantje wegpinkt.

Ik heb dit gewoon gedaan? Ik heb mijn droom waargemaakt. Ik heb bevestiging dat ik goed ben in wat ik doe. Theater, mijn passie, de wereld waar ik ben in opgegroeid. 

Ik lig in mijn bed, denk aan wat ik vandaag heb waargemaakt en val met een brede glimlach op mijn gezicht in slaap. 


Posts created 1

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top